Home

Okazuje się, że zaprojektowanie okrycia jest zadaniem równie inspirującym jak projektowanie domu jednorodzinnego lub opery. Udowadnia to Maryla Sobek, profesorka École du design w Montrealu (UQAM) i designerka, której wystawę „Taller: obiekt-ubranie” można oglądać od 14 października do 21 listopada 2010 roku we wrocławskim Muzeum Architektury.

Nie od dziś wiadomo, że u zbiegu dyscyplin dzieją się rzeczy najbardziej interesujące. Maryla Sobek tworząc swoje ubrania sięga do fotografii, choreografii, historii architektury i tradycyjnego budownictwa afrykańskiego. Jej przypominające rzeźby obiekty przełamują tradycyjne myślenie o projektowaniu mody.

Ciało ukryte

Intrygujące jest już to, że Sobek nie wychodzi od, wydawałoby się naturalnej w projektowaniu ubioru, formy ludzkiego ciała. Nie ogranicza się też do tradycyjnej kostiumologicznej typologii. Jej projekty to nie spodnie, płaszcze czy sukienki, a swego rodzaju „koperty” okrywające ciało, ale nie podkreślające jego kształtów. Są to formy wręcz abstrakcyjne i bardzo zaskakujące, zwłaszcza gdy uświadomimy sobie, że zostały stworzone przez byłą stylistkę domów mody Balenciaga i Lanvin. W dodatku te projekty są niedopełnione, ponieważ ich formy każdorazowo poddawane są reinterpretacji noszącego: można je dowolnie nakładać i kształtować. Ponadto Maryla Sobek, posiadająca również wykształcenie architektoniczne, szuka związków pomiędzy architekturą a modą zarówno na poziomie formalnym, strukturalnym, jak i artystycznym.

Od architektury do ubrania

Maryla Sobek wykonuje swoje projekty z włosianki oraz z jedwabiu. Skleja je, poddaje zgrzewaniu i laminowaniu, eliminując dzięki tym zabiegom szwy. Górna warstwa ubioru zrobiona jest z mocniejszej i sztywniejszej włosianki o charakterystycznie zarysowanej fakturze. To swego rodzaju szkielet konstrukcyjny, na którym osadzona zostaje warstwa wewnętrzna wykonana z delikatnego, niekiedy filcowanego jedwabiu. Sposób konstruowania tych obiektów jest wynikiem studiów artystki nad tradycyjną architekturą Dogonów, zachodnioafrykańskiego ludu zamieszkującego wschodnie rejony Mali. Ich charakterystyczne, spiczasto zakończone spichlerze i owalne chaty stały się inspiracją dla jej poszukiwań kostiumologicznych..

Wysokie krawiectwo

Patrząc na rzeźbiarskie kreacje Maryli Sobek nie sposób odmówić im bliskości z designem i architekturą. Te wielowarstwowe obiekty są swego rodzaju schronami, w kontekście których powinno się raczej mówić o „okryciu” niż o „ubraniu”. Jeśli jeszcze dodamy, że specjalnie dla tych nowych form Manon Levac stworzyła choreografię, termin haute couture zaczyna nabierać tu całkiem innego znaczenia.

Magda Sądel

Zdjęcia udostępnione dzięki uprzejmości Muzeum Architektury.